სტატიები

შავი ქვაბი

შავი ქვაბი


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

შავი ქვაბი, ჩეინების ტომის წევრი, დაიბადა შავი ბორცვების მახლობლად დაახლოებით 1803 წელს. მიუხედავად იმისა, რომ ის არ იყო ცნობილი მეომარი, ის გახდა უტაპიუსის უფროსი 1861 წელს.

1864 წელს შავი ქვაბი შეეცადა ბრძოლის დასრულებას ჩეინ მეომრებსა და ჯარისკაცებს შორის და ერთ ინციდენტში გადაარჩინა პირველი ლეიტენანტი ჯორჯ ეირისა და მისი კაცების სიცოცხლე. Black Kettle– ს დიდი სირთულე ჰქონდა ახალგაზრდა მეომრების გაკონტროლებაში და ფორტ ლიონში მაიორ სკოტ ენტონთან მოლაპარაკებების შემდეგ მან თავისი მიმდევრები Sand Creek– ში წაიყვანა.

შეინენის ტომების მშვიდობიანი წევრების თავდასხმისგან დასაცავად, შავ ქვაბს გადაეცა ამერიკის დროშა, რომ დაეფრენა ბანაკი მეგობრული იყო. მიუხედავად ამ სიფრთხილის ზომებისა, კოლორადოს 1000 მოხალისე თავს დაესხა ბანაკს 1864 წლის 29 ნოემბერს და დაიღუპა დაახლოებით 200 ადამიანი, მათგან სამი მეოთხედი ქალები და ბავშვები.

შავმა ქვაბმა გადაარჩინა მდინარე არკანზასის სამხრეთ სანაპიროზე, სადაც ისინი დასახლდნენ არაპაჰოსთან, კიოვასთან და კომანჩესთან, რომლებმაც გადაწყვიტეს არ ჩაებარებინათ ბრძოლაში. 1865 წლის 14 ოქტომბერს მან ხელი მოაწერა პატარა არკანზასის ხელშეკრულებას.

1868 წლის ზამთარში შავი ქვაბი და მისი ხალხი დაბანაკდნენ მდინარე ვაშიტაზე. 1868 წლის 27 ნოემბერს, ბანაკს თავს დაესხნენ გენერალ -მაიორი ჯორჯ კასტერი და მეშვიდე კავალერია. კასტერმა მოგვიანებით განაცხადა, რომ მისმა კაცებმა მოკლეს 103 მეომარი. თუმცა, მსხვერპლთა უმრავლესობა ქალები და ბავშვები იყვნენ. ეს ქმედება იყო საკამათო, რადგან ჩეინები ამ დროს არ იბრძოდნენ ამერიკელების წინააღმდეგ. გენერალმა ჰარნიმ აღნიშნა: "მე 55 წელია ჩავიცვამ ჩემი ქვეყნის უნიფორმას და ვიცი, რომ შავი ქვაბი იყო ისევე როგორც შეერთებული შტატების მეგობარი, როგორც მე."

შავი ქოთანი და მისი მეუღლე ორივე დაიღუპა თავდასხმის დროს.


აღწერის ჩანაწერებს შეუძლიათ გითხრათ ბევრი ნაკლებად ცნობილი ფაქტი თქვენი შავი ქვაბის წინაპრების შესახებ, როგორიცაა ოკუპაცია. პროფესიას შეუძლია გითხრათ თქვენი წინაპრის სოციალური და ეკონომიკური მდგომარეობის შესახებ.

არსებობს 3000 აღწერის ჩანაწერი გვარზე Black Kettle. მათი ყოველდღიური ცხოვრების ფანჯრის მსგავსად, შავი ქვაბის აღწერის ჩანაწერებს შეუძლიათ გითხრათ სად და როგორ მუშაობდნენ თქვენი წინაპრები, მათი განათლების დონე, ვეტერანის სტატუსი და სხვა.

არსებობს 642 საიმიგრაციო ჩანაწერი გვარზე Black Kettle. მგზავრების სიები არის თქვენი ბილეთი იმის გასაგებად, თუ როდის ჩამოვიდნენ თქვენი წინაპრები შეერთებულ შტატებში და როგორ გააკეთეს მოგზაურობა - გემის სახელიდან ჩამოსვლისა და გამგზავრების პორტებამდე.

არსებობს 1000 სამხედრო ჩანაწერი გვარის შავი ქვაბის შესახებ. თქვენი შავი ქვაბის წინაპრების ვეტერანებისთვის, სამხედრო კოლექციები იძლევა ინფორმაციას იმის შესახებ, თუ სად და როდის მსახურობდნენ ისინი და ფიზიკური აღწერილობებიც კი.

არსებობს 3000 აღწერის ჩანაწერი გვარზე Black Kettle. მათი ყოველდღიური ცხოვრების ფანჯრის მსგავსად, შავი ქვაბის აღწერის ჩანაწერებს შეუძლიათ გითხრათ სად და როგორ მუშაობდნენ თქვენი წინაპრები, მათი განათლების დონე, ვეტერანის სტატუსი და სხვა.

არსებობს 642 საიმიგრაციო ჩანაწერი გვარზე Black Kettle. მგზავრების სიები არის თქვენი ბილეთი იმის გასაგებად, თუ როდის ჩამოვიდნენ თქვენი წინაპრები შეერთებულ შტატებში და როგორ გააკეთეს მოგზაურობა - გემის სახელიდან ჩამოსვლისა და გამგზავრების პორტებამდე.

არსებობს 1000 სამხედრო ჩანაწერი გვარის შავი ქვაბის შესახებ. თქვენი შავი ქვაბის წინაპრების ვეტერანებისთვის, სამხედრო კოლექციები იძლევა ინფორმაციას იმის შესახებ, თუ სად და როდის მსახურობდნენ ისინი და ფიზიკური აღწერილობებიც კი.


Sand Creek ხოცვა

1864 წლის 29 ნოემბერს სამხრეთ ჩეინებისა და არაპაჰოების მშობლიური ამერიკელების მშვიდობიანი ჯგუფი ხოცა პოლკოვნიკმა ჯონ ჩივინგტონმა და კოლორადოს მოხალისეებმა სენდ კრიკში, კოლორადოს შტატში.

Sand Creek– ის ხოცვა -ჟლეტის მიზეზები დაფუძნებულია აღმოსავლეთ კოლორადოს დიდი დაბლობების კონტროლის გრძელ კონფლიქტში. 1851 წლის ფორტ -ლარამიის ხელშეკრულებით გარანტირებული იყო საკუთრება მდინარე არკანზასის ჩრდილოეთით, ნებრასკის საზღვართან ჩეიენისა და არაპაჰოსთან. თუმცა, ათწლეულის ბოლოს, ევრო-ამერიკელი მაღაროელების ტალღები დატბორილ იქნა მთელ რეგიონში ოქროს მოსაძებნად კოლორადოსა და კლდოვან მთებში, რაც უკიდურეს ზეწოლას ახდენდა არიდული დაბლობების რესურსებზე. 1861 წლისთვის დაძაბულობა ახალ დასახლებებსა და ადგილობრივებს შორის ამერიკელები იზრდებოდნენ.  

იმავე წლის 8 თებერვალს, ჩეინების დელეგაციამ, რომელსაც ხელმძღვანელობდა მთავარი შავი კეტლე, არაპაჰოს ზოგიერთ ლიდერთან ერთად, მიიღო ახალი შეთანხმება ფედერალურ მთავრობასთან. ძირძველმა ამერიკელებმა დათმეს თავიანთი მიწის უმეტესი ნაწილი, მაგრამ უზრუნველყვეს 600 კვადრატული მილის ჯავშანი და ანუიტეტური გადასახადები. დელეგაციამ დაასკვნა, რომ საომარი მოქმედებების გაგრძელება საფრთხეს შეუქმნის მათ გარიგებას. ტომების დეცენტრალიზებულ პოლიტიკურ სამყაროში, შავი კეტლეტი და მისი თანამოაზრეები წარმოადგენდნენ ჩეინებისა და არაპაჰოეს ტომების მხოლოდ ნაწილს. ბევრმა არ მიიღო ეს ახალი შეთანხმება, სახელწოდებით Fort Wise ხელშეკრულება.

ახალმა რეზერვაციამ და ფედერალურმა გადახდებმა ვერ შეძლეს ტომების შენარჩუნება. სამოქალაქო ომის დროს კვლავ გაიზარდა დაძაბულობა და დაიწყო სპორადული ძალადობა ანგლოსა და ადგილობრივ ამერიკელებს შორის. 1864 წლის ივნისში, ჯონ ევანსი, კოლორადოს ტერიტორიის გუბერნატორი, შეეცადა გამოეყო თავდაჯერებული მშობლიური ამერიკელები, მიიწვიეს მეგობრული ინდიელები და დაბანაკდნენ სამხედრო სიმაგრეების მახლობლად და მიიღონ უზრუნველყოფა და დაცვა. მან ასევე მოუწოდა მოხალისეებს შეავსონ სამხედრო სიცარიელე, როდესაც კოლორადოს რეგულარული არმიის უმეტესობა სამოქალაქო ომის დროს სხვა რაიონებში გაგზავნეს.  

1864 წლის აგვისტოში ევანსი შეხვდა შავ ქვაბს და რამდენიმე სხვა უფროსს ახალი მშვიდობის დასამყარებლად და ყველა მხარე კმაყოფილი დატოვა. Black Kettle– მა თავისი ჯგუფი გადაიყვანა ფორტ ლიონში, კოლორადოს შტატში, სადაც მბრძანებელმა ოფიცერმა წაახალისა ნადირობა Sand Creek– ის მახლობლად. რა შეიძლება ჩაითვალოს მხოლოდ ღალატის აქტად, ჩივინგტონმა თავისი ჯარები დაბლობზე გადაიყვანა და 29 ნოემბერს ისინი თავს დაესხნენ უეჭველ ადგილობრივ ამერიკელებს, გაფანტეს მამაკაცები, ქალები და ბავშვები და ნადირობდნენ მათზე. მსხვერპლი ასახავს ბრძოლის ცალმხრივ ხასიათს. ჩივინგტონის ცხრა მამაკაცი დაიღუპა 148 შავი ქვაბის მიმდევარი, დაიღუპა, მათგან ნახევარზე მეტი ქალი და ბავშვი. კოლორადოს მოხალისეები დაბრუნდნენ და დახოცეს დაჭრილები, დაასახიჩრეს სხეულები და ცეცხლი წაუკიდეს სოფელს.

ჯარისკაცების მიერ ჩადენილი სისასტიკე თავდაპირველად შეაქეს, მაგრამ შემდეგ დაგმეს, როგორც გაჩნდა ხოცვა -ჟლეტის გარემოებები. ჩივინგტონმა დატოვა სამხედრო სამსახური და შეწყვიტა თავისი დაწყებული პოლიტიკური კარიერა. შავი ქვაბი გადარჩა და განაგრძო სამშვიდობო ძალისხმევა. 1865 წელს მისმა მიმდევრებმა მიიღეს ახალი დაჯავშნა ინდოეთის ტერიტორიაზე.


ამერიკის ლეგენდები

ჩვენ მხოლოდ იმას ვთხოვთ, რომ მშვიდობა გვქონდეს თეთრკანიანებთან. ჩვენ გვინდა მოგკიდოთ ხელი. შენ ხარ ჩვენი მამა. ჩვენ ვმოგზაურობთ ღრუბელში. ომის დაწყების შემდეგ ცა ჩაბნელებულია. ჩვენ გვინდა კარგი ამბავი გავუგზავნოთ ჩვენს ხალხს, რათა მათ მშვიდად დაიძინონ. მე მინდა, რომ თქვენ მიაწოდოთ ყველა ამ ჯარისკაცის მეთაურს, რომ გაიგონ, რომ ჩვენ ვართ მშვიდობის მომხრე და რომ ჩვენ შევქმენით მშვიდობა, რათა მათ არ შევცდეთ მტრებში. მე აქ არ მოვსულვარ მგლის ქერქით, არამედ მოვედი თქვენთან სალაპარაკოდ.

— მოტავათო (შავი ქვაბი) ესაუბრება კოლორადოს გუბერნატორ ევანსს, პოლკოვნიკ ჩივინგტონს, მაიორ უინკოპს და სხვებს დენვერში, 1864 წლის შემოდგომა

მისი მეგობრებისა და ოჯახის მოტავატოს ან მოკე-ტა-ვე-ს უწოდებენ, შავი ქვაბი დაიბადა სამხრეთ დაკოტას შავ ბორცვებთან ახლოს 1803 წელს. თუმცა, 1832 წლისთვის ის სამხრეთით დადიოდა და შეუერთდა სამხრეთ ჩეიენის ტომს. ათწლეულების შემდეგ, ძლიერი ლიდერული უნარების გამოვლენის შემდეგ, იგი გახდა ჩეინების ვუჰტაპიუს ჯგუფის უფროსი 1861 წელს.

დასავლეთ კანზასის და აღმოსავლეთ კოლორადოს უზარმაზარ ტერიტორიაზე მცხოვრები ბლექ ქეთლი და მისი ჯგუფი სარგებლობდნენ მშვიდობით, რომელიც გარანტირებული იყო ჩეინებისთვის 1851 წლის ფორტ -ლარამიას ხელშეკრულებით. ხალხის დატბორვა კოლორადოს მიწებზე. ინდოეთის ინდოეთის კომისარმა კი აღიარა, რომ ჩვენ არსებითად დავიპყარით ქვეყანა და ინდოელებს ჩამოვართვით ჩვეული მხარდაჭერის საშუალებები. სამხრეთ ჩეიენმა ხელი მოაწერა ახალ ხელშეკრულებას, რომელიც დათმობს ყველა მათ მიწას, გარდა სამხრეთ კოლორადოს სამხრეთ სანაპიროზე მდებარე პატარა ქედის ნაკრძალისა.

შავი ქვაბი შიშობდა, რომ თუ ის არ დათანხმდებოდა, რომ შესაძლებელი ყოფილიყო ნაკლებად ხელსაყრელი გადაწყვეტის წარდგენა, დათანხმდა ხელშეკრულებას 1861 წელს და გააკეთა ის, რაც შეეძლო იმის დასადგენად, რომ ჩეიენი ემორჩილებოდა მის დებულებებს. თუმცა, Sand Creek– ის რეზერვაციამ ვერ შეინარჩუნა იქ მცხოვრები Cheyenne ინდიელები. უნაყოფო მიწა უვარგისი იყო მიწათმოქმედებისთვის და კამეჩების უახლოესი ნახირი ორასი კილომეტრის მანძილზე იყო დაშორებული. გარდა ამისა, რეზერვაცია მალევე იქცა მრავალი დაავადების გამრავლების ადგილად, რამაც მრავალი ადამიანის სიკვდილი დატოვა. სასოწარკვეთილმა, ბევრმა ახალგაზრდა ყმაწვილმა გამბედავმა დაიწყო რეზერვაციის დატოვება, ახლომდებარე დასახლებულ პირუტყვზე მტაცებლობა და დასავლეთისკენ მიმავალი ვაგონების მატარებლებისა და სამთო ბანაკების მარაგის მოპარვა.

როდესაც სამოქალაქო ომი პროგრესირებდა აღმოსავლეთში, ჯარისკაცების რაოდენობა ამ მხარეში მნიშვნელოვნად შემცირდა და დაცვის გარეშე ინდოელებმა დააჩქარეს შეტევა. თუმცა, დასახლებული ტერიტორიები განრისხდნენ და მალევე შექმნეს მოხალისე მილიცია, რამაც გამოიწვია კოლორადოს ომი 1864-1865 წლებში და ინდოეთის ომების ერთ-ერთი ყველაზე სამარცხვინო ინციდენტი-ქვიშის კრიკის ხოცვა. ამ სასტიკი თავდასხმის დროს დაახლოებით 150 ინდოელი დაიღუპა, რომელთა უმეტესობა მოხუცები, ქალები და ბავშვები იყვნენ. მიუხედავად იმისა, რომ შავი ქვაბი სასწაულებრივად გადაურჩა ზიანს Sand Creek– ში, მის მეუღლეს რამდენჯერმე ესროლეს.

ყოველთვის მშვიდობიანი ადამიანი, შავი კეტლერი აგრძელებდა მშვიდობის რჩევას, მაშინაც კი, როდესაც ჩეიენმა უკან დაიხია ვაგონების მატარებლებზე და ახლომდებარე რანჩოებზე. 1865 წლის ოქტომბრისთვის მან და სხვა ინდოელმა ლიდერებმა მოაწყვეს შეთანხმებული ზავი ვაკეზე, ხელი მოაწერეს ახალ ხელშეკრულებას, რომელიც Sand Creek Reservation- ს სამხრეთ -დასავლეთ კანზასში რეზერვაციებით ცვლის, თუმცა ეს არ მოიცავდა მათ ყოფილ კანზას სანადირო ადგილებს.

პატიმრები შავი ქოთლების ბანაკიდან, დატყვევებული გენერალ კასტერის მიერ, თეოდორ რ. დევისი, 1868 წ. დააწკაპუნეთ ანაბეჭდების და გამაძლიერებელი პროდუქტებისათვის.

როდესაც ბლექ კეტელმა თავისი ჯგუფი კანზასში მიიყვანა, ბევრმა უარი თქვა გაყოლაზე და ნაცვლად ამისა, გაემართა ჩრდილოეთით, რათა შეუერთდეს ჩრდილოეთ ჩეინებს ლაკოტას ტერიტორიაზე. სხვებმა საერთოდ უგულებელყვეს ხელშეკრულება და განაგრძეს თავიანთი წინაპრების მიწაზე ტრიალი. ეს მოხეტიალე მამაცები მოიხსენიებიან, როგორც ძაღლი ჯარისკაცები, მალე შეუერთდნენ ჩეინების ომის უფროსს, რომან ცხვირს.

აშშ -ს მთავრობა, გაბრაზებული ჩეინების მიერ#8217 -ის უარის გამო დაემორჩილოს ხელშეკრულებას, რომელიც მალევე გაეგზავნა გენერალ უილიამ თეკუმშე შერმანს, რათა დაეძალებინათ ისინი თავიანთ დანიშნულ მიწებზე. თუმცა, რომან ცხვირმა და მისმა მიმდევრებმა შეტევა განაგრძეს იმდენ პიონერზე დასავლეთისკენ თავდასხმით, რომ მან მალევე შეაჩერა ყველა მოძრაობა დასავლეთ კანზასში გარკვეული დროით. კონფლიქტის მოგვარების მცდელობა წლების განმავლობაში თავდასხმების შემდეგ, აშშ-ს მთავრობამ სცადა გადაეყვანა Cheyenne კიდევ ერთხელ, ამჯერად ინდოეთის ტერიტორიაზე ორ პატარა რეზერვაციაზე (დღევანდელი ოკლაჰომა.)

იქ ინდოელებს დაჰპირდნენ, რომ მიიღებდნენ ყოველწლიურ საკვებს და მარაგს. Black Kettle კიდევ ერთხელ იყო იმ ლიდერებს შორის, რომლებმაც ხელი მოაწერეს ხელშეკრულებას - მედიცინის ლოჯის ხელშეკრულება 1867 წელს. თუმცა, მას შემდეგ, რაც მან თავისი ჯგუფი ახალ რეზერვაციაზე გადაიტანა, დაპირებული დებულებები არასოდეს ყოფილა გათვალისწინებული, ხოლო წლის ბოლოს, კიდევ უფრო მეტი Cheyenne მამაცი შეუერთდა რომან ცხვირს.

სანამ ეს რენეგატი ჩეინები განაგრძობდნენ კანზასისა და კოლორადოს ფერმების დარბევას, გენერალმა ფილიპ შერიდანმა კიდევ ერთხელ წამოიწყო კამპანია ჩეინების დაბანაკებების წინააღმდეგ. მეშვიდე კავალერიის მეთაური, ჯორჯ არმსტრონგ კასტერი, რომელიც ხელმძღვანელობდა ერთ კამპანიას, მიჰყვა მცირე დარბევის კვალს ჩეიენის სოფელში მდინარე ვაშიტაზე. ჩეიენის რეზერვაციის საზღვრებში, ეს იყო შავი კეტლის სოფელი. მიუხედავად იმისა, რომ თეთრი დროშა ფრიალებდა შავი ქოთნის ტიპის ზემოთ, კასტერმა ბრძანა შეტევა სოფელზე 1868 წლის 27 ნოემბერს, გამთენიისას. ორივე შავი კეტლეტი და მისი ცოლი დაიღუპებოდნენ, დაახლოებით 150 მეომართან და დაახლოებით 20 ან მეტ სამოქალაქო პირთან ერთად. ბანაკის დანარჩენი ნაწილი ტყვედ ჩავარდა.

შავი ქვაბით დაღუპვა იყო Cheyenne– ის იმედები, რომ შეენარჩუნებინათ თავი დამოუკიდებელ ადამიანებად. მომდევნო წელს ყველა დაბლობიდან განდევნილი და რეზერვაციებით შემოიფარგლებოდა.


შავი ქვაბი - ისტორია

ოთხი კატეგორიის პირთაგან, რომელთა ურთიერთკავშირებმა განსაზღვრა საზღვრის მდგომარეობა, არცერთმა არ აღიარა, რომ მას სურდა ინდოეთის ომების პროვოცირება. თავად ტომები თანმიმდევრულად აცხადებდნენ სურვილს, მიეცა საშუალება მიეცა მშვიდობა. ინდოელმა აგენტებმა დაკარგეს თავიანთი ავტორიტეტი და ბევრი მათი პერკვიზიტი ომის დროს.

არმიამ და მესაზღვრეებმა უარყვეს, რომ ისინი იყვნენ მეომრები. ”მე ვამტკიცებ”, - წერდა კასტერი, ”და ყველა გულწრფელი პირი, რომელიც იცნობს ამ საკითხს, ამტკიცებს, რომ ჩვენი მოსახლეობის ყველა კლასიდან ჯარი და საზღვარზე მცხოვრები ხალხი ინდოეთის ომის ყველაზე დიდ შიშს განიცდიან და მზად არიან უდიდესი მსხვერპლის გაღება მისი საშინელების თავიდან ასაცილებლად ”. პასუხისმგებლობის დასადგენად არაერთხელ მომხდარ ომებზე, მიუხედავად ყველა მხრიდან კეთილგანწყობის პროტესტისა, მოითხოვს ცალკეული ეპიზოდების დიდი რაოდენობით გამოკვლევას. პირველი ორი კლასის გათავისუფლება უფრო ადვილია, ვიდრე ბოლო ორი. არის საკმარისი შემთხვევები, როდესაც ტომები დაარწმუნეს დაპირდნენ და შეინარჩუნეს მშვიდობა, რათა დაემყარებინათ რწმენა, რომ პოლიტიკა, რომელიც აერთიანებდა კეთილგანწყობას, სამართლიანობას და დაუნდობელ სიმტკიცეს ბოროტმოქმედთა დასჯისას, თეთრი თუ წითელი, შეეძლო მეგობრული ურთიერთობების შემსუბუქება. ინდოელ აგენტებს ყველაზე მეტად შეაფერხეს მათი უუნარობა აღსრულებისათვის მინდობილი კანონების აღსრულებისა და სენატის შენელებით შეთანხმებების რატიფიცირებისას და კონგრესის კენჭისყრის მასალებში. მესაზღვრეები, თავიანთი იზოლირებული სახლებით გაოცებული და განადგურებული, როგორც ჩანს, გულწრფელები იყვნენ თავიანთ პროტესტში, მაგრამ ისინი არაერთხელ მოექცნენ თავს, როგორც მოჯადოებულნი ინდოეთის უხმაურო ტიტულების მიწებზე, ხოლო წითელ მამაკაცებთან მათი პირადი ურთიერთობები ჩვეულებრივ აღინიშნებოდა შიშით და სიძულვილი. არმიამ, უფრო დიდი პატიოსნებით და ინდოეთის ბიუროზე უკეთესი ადმინისტრაციით, გადააჭარბა მის მუშაობას, რადგან არ შეეძლო ინდიელებზე წარმოედგინა საზოგადოებრივი მტრები და არ ექცეოდა მათ თვითნებური თავხედობით, რაც საშიში იქნებოდა ინტელექტუალ თეთრკანიანებშიც კი. სამხრეთ-დასავლეთის ინდიელთა ისტორია, ქვიშის კრიკის შემდეგ, კარგად აჩვენებს, თუ როგორ გახდნენ ტომები, განსაკუთრებით ცუდად განწყობილნი, გარემოებების მსხვერპლნი, რამაც გამოიწვია მათი განადგურება.

სენდ კრიკზე ბრძოლის შემდეგ, სამხრეთ -დასავლეთის ტომები შეთანხმდნენ 1865 წელს რიგ ხელშეკრულებებზე, რომლითაც მათ ახალი რეზერვები დაპირდა კანზასისა და ინდოეთის ტერიტორიის საზღვარზე. ეს ხელშეკრულებები იმდენად შეიცვალა სენატის მიერ, რომ გარკვეული პერიოდის განმავლობაში ტომებს არ ჰქონდათ ნებართული სახლები და უფლებები გარდა პლატას სამხრეთით მდებარე დაბლობზე გარანტირებული ნადირობის პრივილეგიებისა. ისინი, როგორც წესი, მშვიდობიანები იყვნენ 1866 წლის განმავლობაში, მიუხედავად საკმაოდ ნაგავი მოპყრობისა, რომელიც კონგრესის უგულებელყოფამ შესთავაზა მათ. 1867 წელს აშკარა გახდა შეშფოთება. აგენტი E. W. Wynkoop, Sand Creek– ის პოპულარობით, ახლა ხელმძღვანელობდა არაპაჰოს, ჩეინესა და აპაჩის ტომებს ფორტ ლარნედის სიახლოვეს, კანზასში, სანტა ფე ბილიკზე. 1866 წელს ისინი "ჩიოდნენ, რომ მთავრობამ არ შეასრულა დაპირებები მათ და თეთრკანიანთა მიერ განხორციელებულ მრავალრიცხოვან დაკისრებას". ზოგიერთი მათი ახალგაზრდა მამაცი წავიდა ომის გზაზე. მაგრამ ვინკოპი ამტკიცებდა, რომ ისინი გაჩუმდა და 1867 წლის მარტისთვის ჩათვალა, რომ ისინი "კარგად კმაყოფილები და წყნარნი იყვნენ და ცდილობდნენ შეენარჩუნებინათ ახლანდელი მშვიდობიანი ურთიერთობები".

სამხედრო ავტორიტეტები ფორტ დოჯში, არკანზასის მოშორებით და ძველი სანტა ფე გადასასვლელის მახლობლად, ვინკოპზე ნაკლებად დარწმუნებულნი იყვნენ, რომ ინდიელები კარგად ნიშნავდნენ. პატარა ყორანი, არაპაჰოდან და სატანტა, კიოვას "მთავარი მეთაური", ამბობდნენ, რომ შეურაცხმყოფელ შეტყობინებებს უგზავნიდნენ ჯარებს, უბრძანეს მათ აღარ შეეჭრათ ხე, დაეტოვებინათ ქვეყანა, დაეტოვებინათ ვაგონები სანტა ფე ბილიკიდან. რა ბილიკის გასწვრივ დაფიქსირდა შემთხვევითი ქურდობა. კასტერმა ჩათვალა, რომ იყო "დადებითი მტკიცებულება თავად აგენტებისგან", რომ ინდიელები იყვნენ დამნაშავე, მაგრამ პრობლემა მხოლოდ იმაში მდგომარეობს, რომ ვინკოპი დანაშაულს ადანაშაულებს კიოვასა და კომანჩზე, ხოლო ამ ტომების აგენტმა ჯ.ჰ. ლევენვორტმა დაამტკიცა მათი უდანაშაულობა და დაადანაშაულა პალატები. ვინკოპის.

მისურის დეპარტამენტი, სადაც ეს ტომები ცხოვრობდნენ, იყო გენერალ-მაიორ უინფილდ სკოტ ჰენკოკის მეთაურობით 1867 წლის გაზაფხულზე. მისი ბრძანების სიმშვიდის ხელშეწყობის სურვილით, ჰენკოკი ემზადებოდა ექსპედიციისთვის ვაკეზე ადრეულ პერიოდში. როგორც გზები ნებადართულია. მან ამ განზრახვის შესახებ დაწერა ორივე აგენტს და სთხოვა თანმხლები ყოფილიყვნენ, "რათა ეჩვენებინათ, რომ მთავრობის ოფიცრები ჰარმონიულად მოქმედებენ". მისი მიზანი სულაც არ იყო ომი, არამედ ინდიელებზე შთაბეჭდილება მოახდინა მის უნარზე "დაისაჯოს ნებისმიერი ტომი, ვინც შეიძლება შეურაცხყო ხალხი, რომლებიც მოგზაურობენ დაბლობზე". თითოეულ წერილში მან ჩამოთვალა საჩივრები შესაბამისი ტომების წინააღმდეგ-მკვლელების გაგზავნა, 1866 წელს Smoky Hill– ის მარშრუტის აღშფოთება, სიუსთან ალიანსები, ტეხასში მტრული შემოსევები და სპეციალურად ბარბაროსული ყუთის მკვლელობა. ამ უკანასკნელ საქმეში ერთი ჯეიმს ყუთი მოკლეს კიოვასმა და მისი ცოლი და ხუთი ქალიშვილი გაიტაცეს. მათგან ყველაზე პატარა, ბავშვი გარდაიცვალა რამდენიმე დღეში, თქვა დედამ და მათ "წამიყვანეს ჩემგან და ჩააგდეს ხევში". საბოლოოდ დედა და სამი შვილი გამოისყიდეს კიოვასგან მას შემდეგ, რაც ქალბატონი ბოქსი და მისი უფროსი ქალიშვილი, მარგარეტი ორ თვეზე მეტი ხნის განმავლობაში გადადიოდნენ უფროსიდან უფროსად. კასტერმა ეს აღშფოთება ძალიან გაზვიადებით დაწერა, მაგრამ ფაქტები საკმარისად ცუდი იყო.

ორივე აგენტის თანდასწრებით, ჰენკოკი წინ წავიდა ფორტ ლარნიდში. ”გაურკვეველია იქნება ომი ექსპედიციის შედეგი თუ არა”, - განაცხადა მან 1867 წლის 26 მარტის გენერალურ ბრძანებებში, რითაც აღიარა, რომ იმ დროს საომარი მდგომარეობა არ არსებობდა. "ეს დამოკიდებული იქნება ინდიელების ტემპერამენტზე და ქცევაზე, რომელთანაც შეიძლება დავუკავშირდეთ. ჩვენ ომისთვის მომზადებულნი მივდივართ და ამას გავაკეთებთ, თუ სათანადო შემთხვევა იქნება." ტომები, რომელთა მონახულებაც მან შემოგვთავაზა, განურჩევლად ტრიალებდნენ იმ ქვეყანაზე, რომელსაც სანტა ფე ბილიკი გადიოდა, 1865 წლის ხელშეკრულებების შესაბამისად, რაც მათ ნებას აძლევდა, სანამ თავიანთ რეზერვებზე არ დასახლდებოდნენ, სურვილისამებრ ნადირობდნენ სამხრეთით მდებარე დაბლობზე. პლატა, მხოლოდ იმ შეზღუდვის გათვალისწინებით, რომ ისინი არ უნდა დაბანაკდნენ მთავარი გზებიდან და ბილიკებიდან ათი მილის მანძილზე. ჰენკოკის განზრახვა იყო ამ უკანასკნელი დებულების აღსრულება და უფრო მეტიც, დაჟინებული მოთხოვნა "დაეტოვებინათ მოგზაურობის ძირითადი ხაზები, სადაც მათი ყოფნა გათვლილია თეთრებთან შეჯახებისკენ".

პირველი კონფერენცია ინდოელებთან გაიმართა ფორტ ლარნედში, სადაც აგენტი ვინკოპი შეიკრიბა "ჩეინების ძაღლების ჯარისკაცების მთავარი მეთაურები". ლივენვორტს ეგონა, რომ აქ უფროსები ძალიან მეგობრულები იყვნენ, მაგრამ ვინკოპმა გააკრიტიკა საბჭო, რომელიც მზის ჩასვლის შემდეგ იმართებოდა, რაც ეწინააღმდეგებოდა ინდურ ჩვეულებებს და ითვლებოდა "რათა მათ ეჭვი ეგრძნოთ". ამ საბჭოს გენერალ ჰენკოკმა საყვედური გამოთქვა უფროსებთან და უთხრა მათ, რომ ეწვევა მათ მიერ დაკავებულ სოფელს და თითქმის ერთნაირ სიუს რომელი სოფელი, თქვა ვინკოპმა, "35 მილის მანძილი იყო ნებისმიერი გასავლელი გზიდან". "რატომ არ შემოიფარგლება იგი ჯარებით მოგზაურობის დიდი ხაზით?" მოითხოვა ლივენვორტმა, რომლის პალატას ჰქონდა იგივე პრივილეგია ნადირობის არკანზასის სამხრეთით, რაც ვინკუპის მოსახლეობას ჰქონდა არკანზასსა და პლატას შორის. სანამ ისინი დაბანაკდნენ გზებიდან ათი მილის დაშორებით, ეს მათი უფლება იყო.

ვინკოოპის მოწოდებების საწინააღმდეგოდ, ჰენკოკი ხელმძღვანელობდა მის ბრძანებას ფორტ ლარნიდან 1867 წლის 13 აპრილს, გადავიდა მთავარი არაპაჰოს, ჩეინისა და სიუს სოფლისკენ, პაუნი ფორკზე, პოსტიდან დასავლეთით ოცდათხუთმეტი მილის მანძილზე. კავალერიით, ქვეითით, საარტილერიოთი და პონტონური მატარებლით, მისთვის ძნელი იყო ომზე სხვა სახის გარეგნობის მიღება. გენერლის განსაკუთრებულმა დარწმუნებამ, როგორც კასტერი ამბობს, "რომ ის არ იყო იქ ომი, არამედ მშვიდობის წახალისება", ვერ დაარწმუნა მეთაურები, რომლებიც ღამის საბჭოს ესწრებოდნენ. ეს არ იყო სასიამოვნო მსვლელობა. თოვლი თითქმის ერთი მეტრის სიღრმეზე იყო, საკვები მწირი იყო და ინდოეთის განწყობა გაურკვეველი იყო. მხოლოდ რამდენიმე მათგანი იყო ფორტ ლარნიდის კონფერენციაზე და არცერთი არ გამოჩნდა ბანაკში პირველი დღის მსვლელობის შემდეგ. მას შემდეგ, რაც მასთან შეხვედრაზე უარი განაცხადეს, ჰენკოკი გაემართა სოფლისკენ, რომლის წინ მან აღმოაჩინა სამასამდე ინდოელი საბრძოლო მასივში შედგენილი. ბრძოლა გარდაუვალი ჩანდა, მაგრამ საბოლოოდ რომან ცხვირი, კურო დათვი და სხვა უფროსები შეხვდნენ ჰენკოკს ხაზებს შორის და შეთანხმდნენ საღამოს კონფერენციაზე. აღმოჩნდა, რომ მამაკაცები მარტო დარჩნენ ინდოეთის ბანაკში. ქალები და ბავშვები, ყველანაირი მოძრავი ნივთებით, რომელთა გატარებაც შეეძლოთ, გაიქცნენ თოვლიან დაბლობზე ჯარების მოახლოებისას. სხვა სანდ -კრიკის შიშმა გამოიწვია ეს, თქვა ვინკოპმა. მაგრამ ჰენკოკმა აირჩია ეს განიხილოს როგორც მოღალატე განწყობის მტკიცებულება, მოითხოვა გაქცეულთა დაუყოვნებლივ დაბრუნება და დაჟინებით მოითხოვა დაბანაკება სოფელთან უფროსების პროტესტის წინააღმდეგ. იმის მაგივრად, რომ ხალხი დაებრუნებინათ, მამაკაცებმა თავად მიატოვეს სოფელი იმ საღამოს, ხოლო ჰენკოკმა, ფრენის შესახებ რომ შეიტყო, შემოუარა და დაეპატრონა მას. მეორე დილით, 15 აპრილს, კასტერი გაგზავნეს კავალერიით მფრინავი ჯგუფების დევნაში. დეპრესია, რომელიც მოხდა პაუნი ფორკის ჩრდილოეთით ერთი -ორი დღის განმავლობაში, ჰენკოკმა სამაგიეროს გადაწვეს სოფელი და გაემგზავრა ფორტ დოჯში. ვინკოპი ამტკიცებდა, რომ ჩეიენი და არაპაჰო სრულიად უდანაშაულოები იყვნენ და რომ ეს დაზიანებები სიოუსმა ჩაიდინა. ”მე ეჭვი არ მეპარება, - წერდა ის, - მაგრამ ისინი ფიქრობენ, რომ ომი მათ აიძულეს.

როდესაც ჰენკოკი დაბლობზე წამოვიდა, ომი არ იყო, მაგრამ ეჭვი არ ეპარებოდა მის არსებობას გაზაფხულის წინსვლისას. როდესაც წლევანდელი მშვიდობის კომისრები მოვიდნენ თავიანთი პროტესტით დიდი მამის მიმართ კეთილგანწყობის შესახებ, გასაკვირი არ იყო, რომ ჩეიენი და არაპაჰო უნდა მიემართათ ბანაკში Medicine Lodge Creek– ში. და როდესაც ხელშეკრულებებმა აშშ -ის მიერ სწრაფი აღსრულება ვერ შეძლო, ომი ბუნებრივია გაგრძელდა უიმედო გზით 1868 და 1869 წლებში.

1868 წლის გაზაფხულზე გენერალი შერიდანი, რომელმაც შეცვალა ჰენკოკი მისურის დეპარტამენტის მეთაურობით, ეწვია პოსტებს ფორტ ლარნედში და ფორტ დოჯში. აქ პაუნი და კაკლის კაკვები სამხრეთ -დასავლეთ ინდოელთა უმეტესობა იყო შეკრებილი. Wynkoop, თებერვალსა და აპრილში, იუწყებოდა მათ ბედნიერად და მშვიდად. ისინი უიმედოები იყვნენ, რა თქმა უნდა, და ჩიოდნენ, რომ მედიცინის ლოჟის კომისარებმა დაპირდნენ მათ იარაღსა და საბრძოლო მასალებს, რომლებიც არ იყო მიწოდებული. მართლაც, იქ გაფორმებული ხელშეკრულება ჯერ არ იყო რატიფიცირებული. მაგრამ მას სჯეროდა, რომ შესაძლებელი იყო მათი კმაყოფილება და მათი ძველი ჩვევებისგან თავის დაღწევა. შერიდანისთვის სიტუაცია ნაკლებად ბედნიერი ჩანდა. მან უარი თქვა საბჭოს გამართვაზე მომჩივან მეთაურებთან ერთად იმ მიზეზით, რომ მთელი საქმე ჯერ კიდევ სამშვიდობო კომისიის ხელში იყო, მაგრამ მან დაინახა, რომ ახალგაზრდები ჩხუბობდნენ და მშფოთვარე იყვნენ და რომ სასაზღვრო საომარი მოქმედებები თან ახლდა ზაფხულის კამეჩზე ნადირობას.

მცირე ეჭვი არსებობს იმ სიღატაკეზე, რომელიც ამ დროს ჭარბობდა დაბლობის ტომებს შორის. თამაშის სწრაფი შემცირება ყველგან შესამჩნევი იყო. ანუიტეტები საუკეთესოდ იძლეოდა მხოლოდ ნაწილობრივ შვებას, ხოლო კონგრესი არარეგულარულ სახსრებს უზრუნველყოფდა. გაზაფხულზე სამჯერ კომისარმა წამოაყენა შინაგან საქმეთა მდივანი, რომელიც თავის მხრივ წამოაყენა კონგრესმა, რის შედეგადაც $ 180000000000000000 $ ნაცვლად $ 180000 ივლისიდან, 1868 წლის ივლისში, დაიხარჯა არა ინდოეთის ოფისის მიერ, არამედ ომის დეპარტამენტი. სამი კვირის შემდეგ გენერალმა შერმანმა შექმნა საქველმოქმედო ორგანიზაციის გამავრცელებელი ორგანიზაცია, რომელმაც კანზასის სამხრეთით მდებარე რაიონი გენერალ ჰაზენის მეთაურობით დააყენა. ამასობაში დადგა დრო ანუიტეტის საქონლის საგაზაფხულო გამოშვების დრო. ივნისში იყო ბრძანება, რომ იარაღი და საბრძოლო მასალები არ უნდა მიეცემოდათ ჩეიენსა და არაპაჰოს მათი ბოლოდროინდელი ცუდი საქციელის გამო, მაგრამ ივლისში კომისარი, ტომების მხრიდან დიდი უკმაყოფილების გავლენით და შიშით "რომ ეს ინდოელები, იარაღის, საბრძოლო მასალისა და საქონლის ასეთი მიწოდების მიზეზის გამო, დაიწყება საომარი მოქმედებები თეთრკანიანების მიმდებარე ტერიტორიაზე, შეცვალა ბრძანება და დაურეკა აგენტი ვინკოპი, რომ მან გამოიყენოს თავისი შეხედულებისამებრ ამ საკითხში: "თუ თქვენ დაკმაყოფილდებით, რომ ეს საკითხი იარაღი და საბრძოლო მასალები აუცილებელია მშვიდობის შესანარჩუნებლად და რომ არანაირი ბოროტება არ მოჰყვება მათ მიწოდებას, დაე ინდოელებმა ჰქონდეთ ისინი. "რამდენიმე დღით ადრე 20 ივლისს, ვინკოპმა გადასცა ჩვეულებრივი მარაგი მის არაპაჰოსა და აპაჩეს, ჩეინმა უარი თქვა არაფრის აღებაზე, სანამ იარაღიც არ ექნებათ. და მოთმინებით დაელოდებოდა დიდ მამას, რომ შეეწყალებინა ისინი. საბჭო 1 აგვისტოს პატარა ყორანთან და არაპაჰოსთან და აპაჩთან ერთად და გასცა მათი იარაღი. "რეივენმა და სხვა უფროსებმა მაშინ პირობა დადეს, რომ ეს იარაღი არასოდეს გამოიყენებოდა თეთრების წინააღმდეგ, ხოლო აგენტმა ვინკოპმა არაპაჰოებს გადასცა 160 პისტოლეტი, 80 ლანკასტერის თოფი, 12 ფხვნილი ფხვნილი, 1-1/2 კალი ტყვია და 15,000 თავსახური და აპაჩებს მისცა 40 პისტოლეტი, 20 ლანკასტერის თოფი, 3 ფხვნილი ფხვნილი, 1/2 ტყვიის ტყვია და 5000 თავსახური. "Cheyenne მოვიდა რამდენიმე დღის შემდეგ მათი წილი, რომელიც Wynkoop გადასცა მე -9." ისინი აღფრთოვანებულნი იყვნენ საქონლის მიღებით ", - თქვა მან," განსაკუთრებით იარაღისა და საბრძოლო მასალის, და აქამდე არასოდეს ვიცნობდი მათ უკეთესად კმაყოფილნი და გამოხატავენ როგორც ჩვენ კმაყოფილი ვარ. "ის ფაქტი, რომ სამი დღის განმავლობაში ჩეინებმა მკვლელობა ჩაიდინეს სოლომონისა და მარილის ჩანგლებზე, ეჭვს იწვევს მათი პროტესტის გულწრფელობაში.

საომარმა პარტიამ, რომელმაც დაიწყო აქტიური საომარი მოქმედებები 1868 წელს, იმ დროს, რომელიც კარგად იყო გათვლილი ინდოეთის ოფისის სიბრძნის დისკრედიტაციისთვის, აგვისტოს დასაწყისში დატოვა სოფელი ჩეიენი, "ჭკუაზე მათი ვითომდა", როგორც ვინკოპი ამბობს. ისინი ძირითადად ჩეიენი იყვნენ, მცირე რაოდენობის არაპაჰოსთან და რამდენიმე სიუსთან სტუმრად, სულ 200 – მდე. პატარა ყორნის ვაჟი და თეთრი ანტილოპას ძმა, რომლებიც დაიღუპნენ სენდ კრიკში, მათთან ერთად ამბობდნენ, რომ შავი ქვაბი იყო მათი ლიდერი. 7 აგვისტოს ზოგიერთმა მათგანმა საღამო გაატარა Fort Hays– ში, სადაც მათ გამართეს პავტოვა ამ პოსტზე. "შავ ქვაბს უყვარს თავისი თეთრი ჯარისკაცი ძმები და გული უხარია, როდესაც ის ხვდება მათ და მეგობრობს ხელებს",-ასე გამოაქვეყნა პოსტ-მოვაჭრემ, ჰილ პ. ვილსონმა. "თეთრკანიან ჯარისკაცებს ყოველთვის უნდა უხაროდეთ, რადგან მათი პონი ძალიან დიდი და ძლიერია, რადგან მათ აქვთ ბევრი იარაღი და ბევრი საჭმელი. ყველა სხვა ინდოელს შეუძლია ომის ბილიკი აიღოს, მაგრამ შავი ქვაბი სამუდამოდ დარჩება. მეგობრობა მის თეთრ ძმებთან. " სამი ღამის შემდეგ მათ დაიწყეს მკვლელობა მდინარე სალინზე, ხოლო მე -11 გადავიდნენ სოლომონზე. თხუთმეტი დასახლებული პუნქტი დაიღუპა და ხუთი ქალი გაიყვანეს. აქ ეს კონკრეტული დარბევა შეწყდა, რადგან ახალი ამბები საზღვარგარეთ გავიდა და საზღვარი მყისიერად მკლავებში იყო. მოხდა სხვადასხვა იზოლირებული თავდასხმა, ასე რომ შერიდანი დარწმუნებული იყო, რომ მას ჰქონდა ზოგადი ომი. მას სჯეროდა, რომ ჩეიენის, კიოვას, არაპაჰოს და კომანჩეს თითქმის ყველა ახალგაზრდა მონაწილეობდა საომარ წვეულებებში, მოხუცი ქალები, კაცები და ბავშვები რჩებოდნენ პოსტების ირგვლივ და ეწინააღმდეგებოდნენ მეგობრობას. სულ 6000 პოტენციური მეომარი იყო და რომ მან უკეთესად დაუთმოს თავი მათ ჩახშობას, შერიდანი გაჰყვა კანზას წყნარი ოკეანის სანაპიროზე ფორტ ჰეისის ტერმინალამდე და იქ ჩამოაყალიბა თავისი შტაბი ამ სფეროში.

1868 წლის ომი მიმდინარეობდა მთელ საზღვარზე პლატის ბილიკის სამხრეთით. მან გავლენა მოახდინა მშვიდობის კომისიაზე, 1868 წლის ოქტომბერში, მის ბოლო შეხვედრაზე, უარყო იანვრის მრავალი წყნარი ოკეანის თეორია და რეკომენდაცია გაუწია, რომ ინდოელები გადაეცათ ომის დეპარტამენტს. შერიდანი, რომელმაც კომისია მიიყვანა ამ დასკვნამდე, იყო მოძრაობის ხელმძღვანელი სფეროში. მისი პოლიტიკა მოიცავდა არკანზასის სამხრეთით მშვიდობიანი ჯგუფების კონცენტრაციას და დაუნდობელ ომს დანარჩენების წინააღმდეგ. აშკარაა, რომ ომი არ უნდა მომხდარიყო, რომ არა ინდოეთის ოფისსა და ომის დეპარტამენტს შორის ჯვრისწერა და თვით ომის დეპარტამენტი.

ფორტ ჰეისში შერიდანი ომისთვის ემზადებოდა. მას თავიდანვე ჰყავდა დაახლოებით 2600 კაცი, თითქმის თანაბრად იყოფა კავალერიასა და ქვეითს შორის. მას სჯეროდა, რომ მისი ძალები ძალზე მცირე იყო იმისათვის, რომ დაფაროს მთელი დაბლობები ფორტ ჰეისსა და დენვერს შორის, მან მოითხოვა გაძლიერება, მიიღო მეხუთე კავალერიის ნაწილი და კანზასის მოხალისეთა პოლკი. ენთუზიაზმით ეს ბოლო დამატება გაიზარდა მესაზღვრეებს შორის, სადაც ინდოეთის ბრძოლები პოპულარული იყო, სახელმწიფოს გუბერნატორმა დატოვა თავისი თანამდებობა და გახდა მისი პოლკოვნიკი. სექტემბერი და ოქტომბერი დაკავებული იყო ჯარების შეკრებით, ბილიკების გახსნით მოძრაობისთვის და ფორტ დოჯიდან სამხრეთით დაახლოებით ასი მილის დაშორებით შეიქმნა პაემანი, რომელიც ცნობილი იყო როგორც ბანაკის მიწოდება. ეს იყო შემოდგომის საზღვრის დაცვა და ინდოეთის სოფლების გაყოლა ზამთრის დაცემის შემდეგ, ტომების დაჭერა, როდესაც ისინი კონცენტრირებულნი და არახელსაყრელ მდგომარეობაში აღმოჩნდებოდნენ.

1868 წლის 15 ოქტომბერს, შერმანმა, ჩიკაგოს სამშვიდობო კომისართა შეხვედრისას და გაბრაზებულმა, რადგან იქ განუცხადეს, რომ ჯარს ომი სურდა, შერიდანს თავისუფალი ხელი მისცა ზამთრის კამპანიისთვის. "რაც შეეხება" განადგურებას ", ეს ინდოელებმა თავად უნდა განსაზღვრონ. ჩვენ არ გვინდა მათი განადგურება ან თუნდაც ბრძოლა. ახლანდელი ომი. დაიწყო და განახორციელეს ინდოელებმა, მიუხედავად ჩვენი თხოვნისა და მიუხედავად ჩვენი გაფრთხილებები და ერთადერთი კითხვა ჩვენთვის არის ის, დავუშვებთ თუ არა ჩვენი დასავლეთის დასახლებების პროგრესის შემოწმებას და დავტოვებთ ინდოელებს თავისუფალს, გააგრძელონ თავიანთი სისხლიანი კარიერა, თუ მიიღებენ მათ ომს და ებრძვიან მათ. ჩვენ ვიღებთ ომს. და ამით გადავწყვეტ, რომ მისი დასასრული საბოლოო იყოს. მე არაფერს ვიტყვი და არაფერს გავაკეთებ იმისთვის, რომ შევაკავო ჩვენი ჯარები იმას, რაც მათ მიაჩნიათ ადგილზე და არ დავუშვებ არა მხოლოდ სისასტიკისა და არაადამიანობის ბუნდოვან ზოგად ბრალდებას, რომ ხელები შეუკრას, არამედ გამოიყენებს ყველა ძალა დამიჯერეს ბოლომდე, რომ ეს ინდიელები, ჩვენი რასისა და ჩვენი ცივილიზაციის მტრები, ვეღარ შეძლებენ დაიწყონ და განაგრძონ თავიანთი ბარბაროსული ომი ყოველგვარი საბაბით, რისი თქმაც მათ შეუძლიათ. ”

კამპანიის გეგმა ითვალისწინებდა, რომ მთავარი სვეტი, კასტერი უშუალო მეთაურობით, უნდა გაემართა ფორტ ჰეისიდან პირდაპირ ინდიელების წინააღმდეგ, ბანაკის მიწოდების გზით ორი პატარა სვეტი დაემატებოდა ამას, ერთი მიდიოდა ინდოეთის ტერიტორიაზე ახალი მექსიკიდან და სხვა ფორტ ლიონიდან ძველ Sand Creek ნაკრძალზე. მთავარი სვეტის რაზმებმა დაიწყეს მოძრაობა ნოემბრის შუა რიცხვებში, კასტერმა მიაღწია დეპოში ბანაკის მიწოდებას დანარჩენებზე ადრე, ხოლო კანზასის მოხალისეები დაკარგეს თავი ძლიერი თოვლის ქარიშხალში. 23 ნოემბერს კასტერს უბრძანა ბანაკიდან მიწოდება, კანადის ჩრდილოეთ ჩანგალზე, გაჰყოლოდა ახალ ბილიკს, რომელიც სამხრეთ -დასავლეთით მიდიოდა მდინარე ვაშიტასკენ, ტეხასის აღმოსავლეთ ხაზთან ახლოს. He pushed on as rapidly as twelve inches of snow would allow, discovering in the early morning of November 27 a large camp in the valley of the Washita.

Battle of Washita from Harper's Weekly, December 19, 1868. Image courtesy of Wikimedia

It was Black Kettle's camp of Cheyenne and Arapaho that they had found in a strip of heavy timber along the river. After reconnoitring Custer divided his force into four columns for simultaneous attacks upon the sleeping village. At daybreak "my men charged the village and reached the lodges before the Indians were aware of our presence. The moment the charge was ordered the band struck up 'Garry Owen,' and with cheers that strongly reminded me of scenes during the war, every trooper, led by his officer, rushed towards the village." For several hours a promiscuous fight raged up and down the ravine, with Indians everywhere taking to cover, only to be prodded out again. Fifty-one lodges in all fell into Custer's hands 103 dead Indians, including Black Kettle himself, were found later. "We captured in good condition 875 horses, ponies, and mules 241 saddles, some of very fine and costly workmanship 573 buffalo robes, 390 buffalo skins for lodges, 160 untanned robes, 210 axes, 140 hatchets, 35 revolvers, 47 rifles, 535 pounds of powder, 1050 pounds of lead, 4000 arrows and arrowheads, 75 spears, 90 bullet moulds, 35 bows and quivers, 12 shields, 300 pounds of bullets, 775 lariats, 940 buckskin saddle-bags, 470 blankets, 93 coats, 700 pounds of tobacco."

As the day advanced, Custer's triumph seemed likely to turn into defeat. The Cheyenne village proved to be only the last of a long string of villages that extended down the Washita for fifteen miles or more, and whose braves rode up by hundreds to see the fight. A general engagement was avoided, however, and with better luck and more discretion than he was one day to have, Custer marched back to Camp Supply on December 3, his band playing gayly the tune of battle, "Garry Owen." The commander in his triumphal procession was followed by his scouts and trailers, and the captives of his prowess--a long train of Indian widows and orphans.

The decisive blow which broke the power of the southwest tribes had been struck, and Black Kettle had carried on his last raid,--if indeed he had carried on this one at all--but as the reports came in it became evident that the merits of the triumph were in doubt. The Eastern humanitarians were shocked at the cold-blooded attack upon a camp of sleeping men, women, and children, forgetting that if Indians were to be fought this was the most successful way to do it, and was no shock to the Indians' own ideals of warfare and attack. The deeper question was whether this camp was actually hostile, whether the tribes had not abandoned the war-path in good faith, whether it was fair to crush a tribe that with apparent earnestness begged peace because it could not control the excesses of some of its own braves. It became certain, at least, that the War Department itself had fallen victim to that vice with which it had so often reproached the Indian Office--failure to produce a harmony of action among several branches of the service.

The Indian Office had no responsibility for the battle of the Washita. It had indeed issued arms to the Cheyenne in August, but only with the approval of the military officer commanding Forts Larned and Dodge, General Alfred Sully, "an officer of long experience in Indian affairs." In the early summer all the tribes had been near these forts and along the Santa Fé trail. After Congress had voted its half million to feed the hungry, Sherman had ordered that the peaceful hungry among the southern tribes should be moved from this locality to the vicinity of old Fort Cobb, in the west end of Indian Territory on the Washita River.

During September, while Sheridan was gathering his armament at Fort Hays, Sherman was ordering the agents to take their peaceful charges to Fort Cobb. With the major portion of the tribes at war it would be impossible for the troops to make any discrimination unless there should be an absolute separation between the well-disposed and the warlike. He proposed to allow the former a reasonable time to get to their new abode and then beg the President for an order "declaring all Indians who remain outside of their lawful reservations" to be outlaws. He believed that by going to war these tribes had violated their hunting rights. Superintendent Murphy thought he saw another Sand Creek in these preparations. Here were the tribes ordered to Fort Cobb their fall annuity goods were on the way thither for distribution and now the military column was marching in the same direction.

In the meantime General W. B. Hazen had arrived at Fort Cobb on November 7 and had immediately voiced his fear that "General Sheridan, acting under the impression of hostiles, may attack bands of Comanche and Kiowa before they reach this point." He found, however, most of these tribes, who had not gone to war this season, encamped within reach on the Canadian and Washita rivers,--5000 of the Comanche and 1500 of the Kiowa. Within a few days Cheyenne and Arapaho began to join the settlements in the district, Black Kettle bringing in his band to the Washita, forty miles east of Antelope Hills, and coming in person to Fort Cobb for an interview with General Hazen on November 20.

"I have always done my best," he protested, "to keep my young men quiet, but some will not listen, and since the fighting began I have not been able to keep them all at home. But we all want peace." To which added Big Mouth, of the Arapaho: "I came to you because I wish to do right. I do not want war, and my people do not, but although we have come back south of the Arkansas, the soldiers follow us and continue fighting, and we want you to send out and stop these soldiers from coming against us."

To these, General Hazen, fearful as he was of an unjust attack, responded with caution. Sherman had spoken of Fort Cobb in his orders to Sheridan, as "aimed to hold out the olive branch with one hand and the sword in the other. But it is not thereby intended that any hostile Indians shall make use of that establishment as a refuge from just punishment for acts already done. Your military control over that reservation is as perfect as over Kansas, and if hostile Indians retreat within that reservation, . they may be followed even to Fort Cobb, captured, and punished." It is difficult to see what could constitute the fact of peaceful intent if coming in to Fort Cobb did not. But Hazen gave to Black Kettle cold comfort: "I am sent here as a peace chief all here is to be peace but north of the Arkansas is General Sheridan, the great war chief, and I do not control him and he has all the soldiers who are fighting the Arapahoes and Cheyennes. If the soldiers come to fight, you must remember they are not from me, but from that great war chief, and with him you must make peace. I cannot stop the war. You must not come in again unless I send for you, and you must keep well out beyond the friendly Kiowas and Comanches." So he sent the suitors away and wrote, on November 22, to Sherman for more specific instructions covering these cases. He believed that Black Kettle and Big Mouth were themselves sincere, but doubted their control over their bands. These were the bands which Custer destroyed before the week was out, and it is probable that during the fight they were reënforced by braves from the friendly lodges of Satanta's Kiowa and Little Raven's Arapaho.

Whatever might have been a wise policy in treating semi-hostile Indian tribes, this one was certainly unsatisfactory. It is doubtful whether the war was ever so great as Sherman imagined it. The injured tribes were unquestionably drawn to Fort Cobb by a desire for safety the army was in the position of seeming to use the olive branch to assemble the Indians in order that the sword might the better disperse them. There is reasonable doubt whether Black Kettle had anything to do with the forays. Murphy believed in him and cited many evidences of his friendly disposition, while Wynkoop asserted positively that he had been encamped on Pawnee Fork all through the time when he was alleged to have been committing depredations on the Saline. The army alone had been no more successful in producing obvious justice than the army and Indian Office together had been. Yet whatever the merits of the case, the power of the Cheyenne and their neighbors was permanently gone.

During the winter of 1868-1869 Sheridan's army remained in the vicinity of Fort Cobb, gathering the remnants of the shattered tribes in upon their reservation. The Kiowa and Comanche were placed at last on the lands awarded them at the Medicine Lodge treaties, while the Arapaho and Cheyenne once more had their abiding-place changed in August, 1869, and were settled down along the upper waters of the Washita, around the valley of their late defeat.

The long controversy between the War and Interior departments over the management of the tribes entered upon a new stage with the inauguration of Grant in 1869. One of the earliest measures of his administration was a bill erecting a board of civilian Indian commissioners to advise the Indian Department and promote the civilization of the tribes. A generous grant of two millions accompanied the act. More care was used in the appointment of agents than had hitherto been taken, and the immediate results seemed good when the Commissioner wrote his annual report in December, 1869. But the worst of the troubles with the Indians of the plains was over, so that without special effort peace could now have been the result.


Chief Black Kettle

George Bryson has lived with a bigger than life family legend for decades. Family lore says George&rsquos great, great-uncle fought along side General Custer in a clash with the Southern Cheyenne in the 1868 Battle of Washita - also known as the Washita Massacre. An important Cheyenne leader, Chief Black Kettle, lost his life in a dawn attack.

George&rsquos great, great-uncle returned from the war with an Indian neckpiece and leggings he said belonged to Chief Black Kettle.

Does the family indeed have jewelry and clothing that once adorned a Cheyenne Peace Chief? He asks History Detectives host Wes Cowan to find out.

Aired:
Season 10, Episode 4

Detective:
Wes Cowan Location:
Cheyenne and Concho, Oklahoma


Chief Black Kettle

George Bryson has lived with a bigger than life family legend for decades. Family lore says George&rsquos great, great-uncle fought along side General Custer in a clash with the Southern Cheyenne in the 1868 Battle of Washita - also known as the Washita Massacre. An important Cheyenne leader, Chief Black Kettle, lost his life in a dawn attack.

George&rsquos great, great-uncle returned from the war with an Indian neckpiece and leggings he said belonged to Chief Black Kettle.

Does the family indeed have jewelry and clothing that once adorned a Cheyenne Peace Chief? He asks History Detectives host Wes Cowan to find out.

Aired:
Season 10, Episode 4

Detective:
Wes Cowan Location:
Cheyenne and Concho, Oklahoma


Colonel George Custer massacres Cheyenne on Washita River

Without bothering to identify the village or do any reconnaissance, Lieutenant Colonel George Armstrong Custer leads an early morning attack on a band of peaceful Cheyenne living with Chief Black Kettle.

Convicted of desertion and mistreatment of soldiers earlier that year in a military court, the government had suspended Custer from rank and command for one year. Ten months into his punishment, in September 1868, General Philip Sheridan reinstated Custer to lead a campaign against Cheyenne Indians who had been making raids in Kansas and Oklahoma that summer. Sheridan was frustrated by the inability of his other officers to find and engage the enemy, and despite his poor record and unpopularity with the men of the 7th Cavalry, Custer was a good fighter.

Sheridan determined that a campaign in winter might prove more effective, since the Indians could be caught off guard while in their permanent camps. On November 26, Custer located a large village of Cheyenne encamped near the Washita River, just outside of present-day Cheyenne, Oklahoma. Custer did not attempt to identify which group of Cheyenne was in the village, or to make even a cursory reconnaissance of the situation. Had he done so, Custer would have discovered that they were peaceful people and the village was on reservation soil, where the commander of Fort Cobb had guaranteed them safety. There was even a white flag flying from one of the main dwellings, indicating that the tribe was actively avoiding conflict.

Having surrounded the village the night before, at dawn Custer called for the regimental band to play “Garry Owen,” which signaled for four columns of soldiers to charge into the sleeping village. Outnumbered and caught unaware, scores of Cheyenne were killed in the first 15 minutes of the �ttle,” though a small number of the warriors managed to escape to the trees and return fire. Within a few hours, the village was destroyed—the soldiers had killed 103 Cheyenne, including the peaceful Black Kettle and many women and children.

Hailed as the first substantial American victory in the Indian wars, the Battle of the Washita helped to restore Custer’s reputation and succeeded in persuading many Cheyenne to move to the reservation. However, Custer’s habit of charging Native American encampments of unknown strength would eventually lead him to his death at the Battle of the Little Bighorn.


Black kettle

Although usually portrayed as a man of peace, Cheyenne Chief Black Kettle may have been an ineffective leader at best.

Black Kettle: The Cheyenne Chief Who Sought Peace but Found War (Book.

Reviewed by Chrys Ankeny By Thom Hatch John Wiley & Sons, Hoboken, N.J., 2004 Although not as well known as Sitting Bull, Crazy Horse, Red Cloud, Cochise or Geronimo, who all had some measure of success fighting white intruders, the.

Black Jack Pershing

From the Old West to the Western Front, from a troop of Buffalo Soldiers to a million doughboys, Pershing’s globe-circling career is a virtual history of the U.S. Army. He has all but faded from our collective memory: A terse.

Wild West – December 2011 – Table of Contents

The December 2011 issue of Wild West features stories about the iconic photo of the infamous Fort Worth Five, the aftermath of Lt. Col. George Custer's 1868 victory over Cheyenne Chief Black Kettle, Wounded Knee reporter Teresa Dean, the.

Sand Creek Massacre

More often called a massacre than a battle, the attack by Colonel John M. Chivington's Colorado volunteers on Chief Black Kettle's village will forever be controversial.

Book Review: Sand Creek and the Tragic End of a Lifeway

Louis Kraft takes another look at the 1864 Sand Creek massacre, the beginning of the end for the Cherokee and Arapaho way of life.

Into the West’s outlook on Manifest Destiny Vs. How the West Was.

Those of us baby boomers born in the 1940s and 1950s grew up learning a very different brand of American history from the one taught to the generations coming of age during the past four decades. It was a time when radio, movies and the.

Wild West Letters from Readers- June 2006

CZECH COWBOY I’ve been a longtime subscriber of your magazine, which is one of the best sources of knowledge and inspiration for Wild West history. My friends and I have been pursuing this Western hobby and organizing many meetings and.

The Indian Trail of Broken Treaties

Conflicts between the Plains Indians and Euro-American settlers and soldiers have often been blamed on broken treaties, but who actually did the ‘breaking’ has been confused by historical myths and modern interpretations. Anyone with.

Wild West Book Review: Roadside History of Colorado

Roadside History of Colorado by Candy Moulton, Mountain Press Publishing Co., Missoula, Mont., 2006, $20. Among the Westerners who are forever linked, for better or worse, with what became the state of Colorado are explorer Zebulon Pike.

Wild West Book Review: Travel Guide to the Plains Indian Wars

A Travel Guide to the Plains Indian Wars, by Stan Hoig, University of New Mexico Press, Albuquerque, 2006, $21.95 paperback. Several good Indian wars encyclopedias are out there to help researchers or anyone else who wants a quick summary.

Soldier Spring: Christmas Clash with Comanches and Kiowas

Although overshadowed by Lt. Col. George Custer up at the Washita, Major Andrew Evans came through with his own Plains victory in 1868. The December wind stabbed through the folds of his caped overcoat like a driven nail, and Major Andrew.

Book Review: The First Americans

Author Jay Wertz covers the grand sweep of American Indian history from prehistory to the present, with rich illustrations.

Captive Clara Blinn’s Plea: ‘If you love us save us’

“A fate worse than death” was a common frontier phrase for what was thought to be the destiny of any woman unfortunate enough to be taken by the Indians. White settlers were captured by Indians for about 300 years, from when the first.

Cheyenne Bull Bear Led Dog Soldiers

He was Roman Nose’s best friend. It was a tense moment, a staredown between two striking figures. On one side, the bluecoated major general, tall, broad-shouldered, handsome and imperious—exuding the same commanding presence he had.

Mo-chi: First Female Cheyenne Warrior

Also known as Buffalo Calf Woman, she survived the attacks by soldiers at Sand Creek in 1864 and the Washita River in 1868 and vowed vengeance against those who murdered her family and her people. On a bitter cold November day on the.


Black Kettle: The People’s Peacemaker

Lt. Col. George Armstrong Custer’s surprise attack on Black Kettle’s camp on the Washita River in the Indian Territory on November 27, 1868, was initially reported as a victory for Custer’s 7th Cavalry against hostile Indians, but soon thereafter many contemporary factions viewed the unprovoked sunrise attack as a massacre and “cold-blooded butchery.” The battle, which included the killing of Black Kettle and his wife, Medicine Woman Later, remains controversial and a dark moment in American-Indian relations on the Southern Plains.
– Courtesy NPS.gov. –

Hoping to end the 1867 plains war, over 5,000 Indians camped on the Medicine Lodge peace council grounds in Kansas on October 14, 1867, but only Black Kettle’s band of Tsistsistas (Cheyennes) were present. The rest of the tribe had assembled on the Cimarron River in Indian Territory where Keeper of the Sacred Arrows Stone Forehead would renew them. Three days later Black Kettle attended an impromptu meeting with the commissioners. His attitude wasn’t the best. “We were once friends with the whites,” he said, “but you nudged us out of the way by your intrigues.” He wanted them to stop pushing each other. “Why don’t you talk and go straight, and let all be well?”

Later that day Tsistsista Dog Men (“Dog Soldiers” is a white man term) chiefs Tall Bull and Gray Head visited the council grounds. Before leaving Tall Bull confronted Black Kettle in his camp. He wanted to know why he wasn’t on the Cimarron River to participate in the renewal of the arrows. He told Black Kettle to travel to the Cimarron and tell the Called Out People what good another treaty with the vi´ho´ i—the white man—would bring. When Black Kettle refused, Tall Bull threatened to kill his horse herd. He also warned him not to speak. When the negotiations officially began on October 19, Black Kettle remained silent.

Three days later Dog Men returned to the council grounds in a downpour. They woke Black Kettle and forced him to ride to the peace commissioners’ camp. While they waited for the white men to dress, Black Kettle became livid when he argued with Little Robe. No interpreters were present, but an unnamed reporter viewed it, and later wrote: “[B]eing a peacemaker among the Cheyennes in 1867 was a dangerous occupation.”

Indian Agent Edward “Ned” Wynkoop.
– Courtesy True West Archives. – Colonel William Hazen.
– Courtesy Library of Congress. – Lieutenant Colonel George A. Custer.
– Courtesy Library of Congress. – General Philip Sheridan.
– Courtesy Library of Congress. –

Senator John Henderson appeared and demanded that the Cheyennes attend council. Tempers flared, but Black Kettle stepped between the Dog Men and Henderson and ended the confrontation. Before departing, the Dog Men forced Black Kettle to ride to the Cimarron with them. The chief’s abduction upset the peace commissioners and reporters most feared a Cheyenne attack.

The Kiowas and Comanches signed their treaty on October 21.

Finally, on October 27, Tsistsistas and Dog Men burst from the trees and rode across the creek as they shouted and fired their weapons. Black Kettle rode near the head of the charge. He was disheveled, but alive. It wasn’t an attack—the Cheyennes were ready to hear the vi´ho´ i’s words. The Cheyenne and Arapaho council began the next day, but again Black Kettle was advised to remain silent.

Only Dog Man chief Buffalo Chief spoke:

“We do not claim this country south of the Arkansas, but that country between the Arkansas and the Platte is ours.… You give us presents and then take our land that produces war.”

The commissioners ignored Buffalo Chief. There was total silence. The Tsistsista leaders realized that the vi´ho´ i were done talking and began to walk away. Interpreter John Smith saved the day by getting them to listen to Henderson. He told them that they could roam “throughout the unsettled portions of…the country they claim as originally theirs, which lies between the Arkansas and Platte Rivers” to hunt buffalo. Henderson didn’t lie, but the treaty was never read to the Indians, and the U.S. government ignored his promise. Instead, the treaty would proclaim that the Cheyennes retained მათი right to hunt buffalo on მათი former land სამხრეთით of the Arkansas.

The winter of 1867–68 had been harsh, but the spring would be worse. In March, when Maj. Gen. Philip Sheridan, who commanded the Division of the Missouri, blocked the issuing of weapons with the annuity distribution, Black Kettle and other chiefs didn’t hide their anger. It happened again in April, but Black Kettle didn’t complain as the Tsistsistas were in “a state of starvation.” During the May distribution, Black Kettle and Stone Forehead complained to Agent Ned Wynkoop about not receiving the promised weapons but accepted the supplies. Not so at the July 20 distribution, for as soon as Black Kettle and the other chiefs saw they would not receive weapons, they stopped the process. “[Our] white brothers [are] pulling away from [us] the hand they had given to [us] at Medicine Lodge Creek,” an angry Black Kettle said. He refused the shipment, while making it clear he “would wait with patience for the Great Father to” deliver the promised “arms and ammunition.”

Realizing the urgency, Wynkoop petitioned to have the arms released, and received permission providing that “no evil will result from such [a] delivery.” On August 9, Black Kettle and other chiefs camped near Wynkoop’s Fort Larned agency and agreed not to use the weapons on whites. The agent distributed the previously refused supplies and the guns. Black Kettle and the others were thrilled.

That same day, Lt. Gen. William T. Sherman created a military district for the Cheyennes, Arapahos, Comanches and Kiowas in Indian Territory that Lt. Col. William Hazen would command.

The United States Congress created the Indian Peace Commission in July 1867 and charged the entity with bringing peace with the Native tribes in the Western states and territories. The October 1867 Medicine Lodge Peace Negotiations, between the U.S. government and five Southern Plains tribes—Kiowa, Comanche, Plains Apache, Cheyenne and Arapaho—was one of its first efforts. Unfortunately, the treaty would fall apart within a year, neither side able to keep the peace.
– True West Archives. –

But on August 10 an intended Cheyenne-led raid on the Pawnees in Nebraska that began on August 2 morphed into days of rape, destruction and death to white homesteaders on the Saline and Solomon rivers in Kansas. When Black Kettle, who was still camped near Fort Larned, heard what happened, he yanked his hair and ripped his clothing. Seeing the chief’s distress, Wynkoop told him if he “move[d] to Fort Larned he would take care of him.” Black Kettle refused the offer. (In mid-November 1864 the military had promised the Tsistsistas protection if they moved to Sand Creek, but that resulted in a massacre of the People on the 29th.) Although he intended to move onto the buffalo’s migratory path, Black Kettle decided to get his band as far away from the white man as possible and moved south with his followers into Indian Territory—his destination was the Washita River.

The chief’s gut reaction to the future was on target. On September 17, Lieutenant General Sherman declared war on the Cheyennes. There would be no more excuses, no more treaties, for this war would end the Cheyennes’ freedom on the central and southern plains.

Moons passed. Black Kettle learned that vi´ho´ i soldiers hunted the People south of the Arkansas. He also heard of a white peace chief at Fort Cobb, 119 miles east of his Washita village. Braving a bitter winter storm, he and others rode to meet Col. William Hazen.

When Indian Agent Ned Wynkoop offered to protect Black Kettle and the Southern Cheyenne if they moved to Fort Larned, Kansas, in August 1868, the Cheyenne chief refused, remembering how they were attacked after accepting a similar promise of peace in November 1864 at Sand Creek, Colorado Territory.
– True West Archives. –

On November 20, Black Kettle said to Hazen: “I have always done my best to keep my young men quiet, but some will not listen, and since the fighting began I have not been able to keep them all at home.” But this was nothing new, and had been said to the white man time and again. Contrary to false statements, Black Kettle didn’t attempt to ransom captives for peace, for he had none.

Hazen sounded sincere, but he wasn’t open to Black Kettle moving to the “safe zone” that he commanded for Indians supposedly not involved in the current war. Two days later Hazen reported to Sherman: “To have made peace with [Black Kettle] would have brought to my camp most of those now on the warpath south of the Arkansas.”

Black Kettle wasn’t on the warpath. Nothing had changed—absolutely nothing—for Black Kettle was considered ის chief of all the Cheyennes and this made him the foremost war leader.

Black Kettle and his wife, Medicine Woman Later, survived the Army attack on their peaceful village at Sand Creek on November 29, 1864, but at the Battle of Washita on November 27, 1868, 7th Cavalry troopers shot and killed the Cheyenne chief and his wife on the banks of Washita River as they tried to escape on horseback.
– Detail of Steven Lang’s “Battle of the Washita” Painting Courtesy Washita Battlefield NHS, NPS.gov. –

The evening of the 26th was freezing. Nevertheless, Black Kettle met in council with chiefs in his village. They undoubtedly discussed what they should do.

At dawn, vi´ho´ i soldiers yelled as they charged into the village and fired their weapons. Women and children screamed in fright. The hell of Sand Creek—four years previous—had again become reality. Black Kettle mounted a horse tethered to his lodge, pulled his wife, Medicine Woman Later, up behind him and attempted to escape across the Washita. A minute later, maybe two, soldiers’ bullets ended their lives.

Lieutenant Colonel Custer and the 7th U.S. Cavalry had attacked the village without knowing its occupants. He would report that he killed 101 warriors, including Black Kettle, as well as some women and children. But, Custer’s death count is questionable—and will forever be so—for two mixed-blood Arapahos (Jack Fitzpatrick and John Poisal Jr.) who served under him, disagreed. They claimed that Custer “exaggerated that there was not over 20 bucks killed the rest, about 40, were women and children.”

Former Agent Wynkoop received Fitzpatrick and Poisal Jr.’s statement. When invited to speak at the Cooper Institute in New York City in December 1868, he had this to say about Black Kettle: “The whole force of his nature was concentrated in the one idea of how best to act for the good of his race.” Regardless of how the Called Out People viewed him, from the time that he became a chief in 1855 until his death, Black Kettle worked to prevent or end war between the races.

დაკავშირებული პოსტები

Charles E. Boles aka Black Bart was a nattily-dressed gentleman who lived quietly in San&hellip

During the growing Civil Rights movement of the 1960s such publications as Philip Durham and&hellip

The government guaranteed Paha Sapa, the Black Hills, to the Lakota people through the 1868&hellip


You might also Like

The phrase is ambiguous because the context of the statement is missing. You could make fun of someone else for being now what they have scorned prior, and so in that context there would be no hypocrisy. However, the term, "dirty" is absent from the phrase and so that also leads to greater ambiguity. anon319431 February 13, 2013

Pot calling the kettle black is generally used to describe someone at fault labeling someone else at fault.

The problem is, if this analogy is followed through, why is it a fault for the pot to be black in the first place?

It isn't, yet the phrase is used in this way. anon293298 September 25, 2012

You are all missing the point. It´s about self deception and not seeing yourself as others see you. I don´t think the color is the issue it´s the dirt. It´s like saying to someone you need a wash when we ourselves are covered in muck. In summary, it means we must look to ourselves before criticizing others. anon124188 November 4, 2010

The speck in another's eye and a log in your own actually comes from the bible, and I think is a lot better to use.

"You hypocrite, first take the log out of your own eye, and then you will see clearly to take the speck out of your brother's eye." Matthew 7:5 NASB anon110699 September 13, 2010

Here in Africa, the meaning is more of "remove the log in your eye before telling you neighbor to remove the spec." This is because African pots are made from clay, which is usually black in most cases.

Another fact is that the pots are used over open fires, and the soot adds to their dark color. The kettle, meanwhile, is made from either steel or aluminum and in most cases is usually not that dark since it is washed along with dishes. anon66030 February 17, 2010

I once heard from a middle eastern friend of mine that there is a similar phrase from Old Persia. It goes as: "The sieve telling the watering-can that the watering-can has way too many holes in it". It was, of course, in reference to a person with lots of faults accusing an innocent man of a wrong doing and demanding that the man be punished severely!

This may kind of be related to the "a person in a glass house should not throw rocks at other people's houses."


Უყურე ვიდეოს: Универсальное чистящее средство. Очистит всё! (ივნისი 2022).